Južno od Krfa, u Jonskom moru, nalaze se Paksos i Antipaksos, dva mala grčka ostrva koja su zbog izuzetno bistre vode i brojnih tirkiznih uvala dobila nadimak grčki Karibi. Iako su veoma blizu jedno drugom, ova ostrva se prilično razlikuju. Paksos je poznat po maslinjacima, živopisnim lukama, tradicionalnim naseljima i morskim pećinama, dok je mnogo manji Antipaksos najpoznatiji po plažama koje se ubrajaju među najlepše u Jonskom moru.
Za razliku od velikih grčkih ostrva, Paksos nema aerodrom, velike hotelske komplekse ni užurbana turistička mesta. Njegovu obalu presecaju brojne uvale, a unutrašnjost je gotovo potpuno prekrivena maslinjacima. Antipaksos je još manji i slabije naseljen, sa svega nekoliko taverni koje rade tokom turističke sezone. Upravo ta razlika čini ih zanimljivim za obilazak, naročito ako letujete na Krfu ili u nekom od mesta na obali Epira.
Prema jednoj od grčkih legendi, Paksos je nastao zahvaljujući bogu mora Posejdonu, koji je poželeo da sa svojom suprugom Amfitritom ima mesto na kojem će moći da uživa daleko od ostalih bogova. Zato je svojim trozupcem udario u južni deo Krfa i odvojio komad kopna, od kojeg je nastalo novo ostrvo. Tako je, prema predanju, Paksos postao Posejdonovo ljubavno utočište.
Legenda je ostavila trag i u simbolici ostrva, pa je Posejdonov trozubac i danas jedno od njegovih prepoznatljivih obeležja. Zanimljivo je i poreklo samog imena Paksos, koje nije sasvim pouzdano utvrđeno. Prema jednom tumačenju, naziv se povezuje sa feničanskom reči za trapez, zbog oblika ostrva koji podseća na ovu geometrijsku figuru.
Paksos zauzima površinu od približno 25 kvadratnih kilometara i jedno je od najmanjih naseljenih ostrva Jonskog arhipelaga. Njegova unutrašnjost prekrivena je velikim brojem stabala maslina, od kojih mnoga potiču još iz vremena mletačke vladavine. Proizvodnja maslinovog ulja vekovima je bila važan deo života ostrvljana, a stare kamene prese i ostaci uljara i danas svedoče o toj tradiciji.
Zbog nedostatka većih prirodnih izvora slatke vode, stanovnici Paksosa nekada su gradili velike kamene cisterne za sakupljanje kišnice. Neke od njih sačuvane su do danas i predstavljaju zanimljiv deo graditeljskog nasleđa ostrva. Osim što govore o svakodnevnom životu u prošlosti, podsećaju i na to koliko je snalažljivosti bilo potrebno za život na malom ostrvu.
Najveće naselje i administrativni centar Paksosa je Gaios (Γάιος), smešten na jugoistočnoj obali. Njegova luka jedna je od najzanimljivijih na Jonskim ostrvima, jer je od otvorenog mora štite dva mala ostrva, Agios Nikolaos i Panagija. Duž obale nalaze se tradicionalne kuće, prodavnice, kafići i taverne, dok uske ulice iza luke čuvaju prepoznatljivu arhitekturu iz vremena mletačkog uticaja. Na ostrvu Agios Nikolaos nalaze se i ostaci nekadašnjeg utvrđenja koje je štitilo prilaz luci.
Na severu Paksosa nalazi se Laka (Λάκκα), malo naselje smešteno u velikom, prirodno zaštićenom zalivu. Zahvaljujući svom položaju, zaliv je popularno sidrište za jedrilice i manje brodove, a u blizini naselja nalaze se plaže Harami i Kanoni. Laka je posebno prijatna za šetnju, sa tavernama oko luke i kućama koje se postepeno penju uz okolne padine.
Između Gajosa i Lake nalazi se Longos (Λογγός), nekadašnje ribarsko naselje koje je zadržalo izgled malog jonskog mesta. U njegovoj luci nalaze se ribarski čamci, nekoliko taverni i stare kuće, dok se u blizini mogu videti ostaci nekadašnje fabrike maslinovog ulja i sapuna. Longos je ujedno dobra polazna tačka za obilazak obližnjih plaža Levreho i Marmarija.
Dok je istočna obala Paksosa poznata po malim uvalama i plažama, zapadna strana ostrva izgleda sasvim drugačije. Ovde se visoke krečnjačke stene strmo spuštaju u more, a talasi su tokom vremena u njima oblikovali brojne pećine i prirodne prolaze. Neke od pećina toliko su prostrane da manji turistički brodovi mogu da uplove u njih, naravno, kada vremenski uslovi i stanje mora to dozvoljavaju.
Među najpoznatijima su pećine Ipapanti i Ahai, koje se najčešće obilaze tokom organizovanih izleta brodom. Posebno su zanimljive zbog svetlosti koja prodire kroz otvore i odbija se od morskog dna, stvarajući različite nijanse plave boje.
Jedan od najupečatljivijih prizora zapadne obale je Ortolitos (Ορθόλιθος), ogromna stena koja se gotovo uspravno izdiže iz mora. Njeno ime potiče od grčkih reči koje označavaju uspravan kamen, što najbolje opisuje njen neobičan izgled. Okružena je dubokom plavom vodom i visokim stenovitim obalama, zbog čega je postala jedan od najprepoznatljivijih simbola Paksosa.
Na zapadnoj obali nalazi se i prirodni kameni luk Tripitos, poznat i kao Kamara, koji je nastao dugotrajnim delovanjem mora na krečnjačke stene. Do vidikovaca iznad ovog dela obale moguće je stići pešačkim stazama, dok se same pećine i podnožje visokih litica najbolje vide sa mora.
Za razliku od Antipaksosa, koji je poznat po svetlom pesku i tirkiznim plićacima, plaže Paksosa uglavnom su šljunkovite, sa belim ili svetlim kamenčićima. Najveći broj pristupačnih plaža nalazi se na istočnoj strani ostrva, gde je obala blaža, dok se na zapadu smenjuju visoke litice i uvale do kojih se često može stići jedino brodom.
Među poznatijim plažama nalazi se Monodendri, nedaleko od Longosa, koja ima uređene delove i turističke sadržaje. Na severu ostrva posebno su popularne Harami i Kanoni, u blizini Lake, dok je Orkos zanimljiv zbog zelenila koje se spušta gotovo do same obale. Do Orkosa vodi pešačka staza, pa je potrebno malo više truda nego za plaže kojima se prilazi direktno sa puta.
Sasvim drugačiji izgled ima Erimitis, plaža na zapadnoj obali, okružena visokim belim stenama. Ovaj deo Paksosa poznat je i po pogledima na zalazak sunca, dok su pristup plaži i uslovi za kupanje zahtevniji nego na istočnoj strani ostrva. Zbog strmih stena i mogućnosti odrona, prilikom obilaska potrebno je voditi računa o bezbednosti.
Oko tri kilometra južno od Paksosa nalazi se Antipaksos (Αντίπαξοι), ostrvo površine svega nešto više od četiri kvadratna kilometra. Za razliku od susednog Paksosa, ovde nema većih naselja ni razvijene turističke infrastrukture. Broj stalnih stanovnika veoma je mali, a tokom leta ostrvo oživi zahvaljujući posetiocima koji dolaze brodovima iz Gajosa, Krfa i drugih obližnjih mesta.
Unutrašnjost Antipaksosa prekrivena je vinogradima, maslinjacima i mediteranskim rastinjem. Vinogradarstvo ima dugu tradiciju, a lokalno vino proizvodi se u malim količinama, uglavnom za potrebe ostrvljana i njihovih gostiju. Ipak, najveći broj turista dolazi zbog plaža, pre svega Vutumija i Vrike, čije boje mora često podsećaju na tropska ostrva.
Vutumi (Βουτούμι) nalazi se na severoistočnoj obali Antipaksosa i jedna je od najfotografisanijih plaža Jonskog mora. Okružena je zelenim padinama i belim krečnjačkim stenama, dok se obala sastoji od sitnih svetlih kamenčića i šljunka. Upravo svetlo morsko dno, u kombinaciji sa izuzetno bistrom vodom, daje moru karakterističnu tirkiznu boju.
Iako na fotografijama može delovati kao velika peščana plaža, Vutumi je pretežno šljunkovit, a more na pojedinim mestima relativno brzo postaje duboko. Tokom jula i avgusta posećenost je velika, naročito kada u zaliv istovremeno pristigne više izletničkih brodova i jedrilica. Iznad plaže nalazi se taverna do koje se dolazi stepenicama, a pogled na zaliv sa visine jedan je od najpoznatijih prizora Antipaksosa.
Nešto severnije nalazi se Vrika (Βρίκα), druga veoma poznata plaža Antipaksosa. Za razliku od Vutumija, njenu obalu prekriva finiji, svetao pesak, a ulazak u more je postepeniji. Zbog pliće vode i lakšeg pristupa često je pogodnija za porodice sa mlađom decom.
Tokom turističke sezone u blizini Vrike rade taverne, a do plaže redovno dolaze manji brodovi iz Gajosa. Između Vrike i Vutumija nalazi se i Mesovrika, manja šljunkovita plaža sa dubljom vodom i manje prostora za boravak.
Vrika i Vutumi povezane su pešačkim stazama koje prolaze kroz unutrašnjost ostrva, između vinograda i niskog mediteranskog rastinja. Zbog toga je moguće obići obe plaže tokom jednog dana, pod uslovom da imate dovoljno vremena između dolaska i povratka broda.
Osim ove dve poznate plaže, na Antipaksosu postoje i manje uvale koje se mogu istraživati čamcem ili pešice. Više informacija o njima dostupno je i na zvaničnoj stranici Grčke turističke organizacije posvećenoj plažama Antipaksosa.
Paksos nema aerodrom, pa se do ostrva stiže isključivo morskim putem. Najvažnije veze su sa Krfom i Igumenicom, odakle saobraćaju putnički brodovi i trajekti. Učestalost polazaka i vreme putovanja zavise od sezone, vrste broda i vremenskih uslova, pa je red vožnje najbolje proveriti neposredno pre putovanja.
Za turiste koji dolaze iz Srbije automobilom jedna od mogućnosti je dolazak do Igumenice, luke na zapadnoj obali Grčke, odakle mogu da nastave putovanje brodom. Ukoliko letujete na Krfu, moguće je organizovati i jednodnevni obilazak Paksosa i Antipaksosa. Krf, inače, ima veliki broj zanimljivih mesta za kupanje, među kojima su i neke manje poznate plaže koje vredi posetiti tokom boravka na ostrvu.
Jednodnevni izleti organizuju se i iz Parge, popularnog letovališta na obali Epira. Turistički brodovi obično obilaze zapadnu obalu Paksosa, njegove morske pećine i pojedine plaže Antipaksosa, ali se programi razlikuju u zavisnosti od organizatora. Važno je proveriti da li izlet uključuje iskrcavanje na ostrvima ili samo zaustavljanje broda radi kupanja.
Do Antipaksosa se najjednostavnije stiže iz luke Gajos na Paksosu. Tokom letnje sezone odatle polaze manji turistički brodovi i vodeni taksiji, a vožnja do plaža Vrika i Vutumi obično traje oko 15 do 20 minuta. Polasci zavise od vremenskih uslova, posebno od vetra i talasa, pa je preporučljivo unapred proveriti vreme poslednjeg povratka.
Za one koji žele da istražuju ostrva bez žurbe, boravak od nekoliko dana na Paksosu pruža mnogo više mogućnosti nego jednodnevni izlet. Tako se može obići unutrašnjost ostrva, prošetati kroz Gajos, Laku i Longos, posetiti udaljenije plaže i odvojiti jedan dan za Antipaksos. Jednodnevni izleti iz Krfa ili Parge, sa druge strane, uglavnom su dovoljni za obilazak dela obale, morskih pećina i kupanje na jednoj ili dve plaže.
